Kurdistan

Ey Reqib

Oh Feind (Ey Reqib)


Der Feind der kurdische Nation ist in seiner Sprache lebendig
konnte zu keiner Zeit durch Waffen besiegt werden
Soll niemand sagen, die Kurden sind tot, sie leben
Sie leben und nie werden wir unsere Flagge senken

Wir, die Jugend sind die rote Farbe der Revolution
Sieh unser Blut, das wir auf diesem Weg vergossen
Soll niemand sagen, die Kurden sind tot, sie leben
Sie leben und nie werden wir unsere Flagge senken

Wir sind die Kinder der Meder und des Kyaxares
Sowohl unser Glaube als auch unsere Religion sind unsere Heimat
Sowohl unser Glaube als auch unsere Religion sind Kurden und Kurdistan
Soll niemand sagen, die Kurden sind tot, sie leben
Sie leben und nie werden wir unsere Flagge senken

Die kurdische Jugend hat sich wie Löwen erhoben
Um die Krone des Lebens mit Blut zu schmücken
Soll niemand sagen, die Kurden sind tot, sie leben
Sie leben und nie werden wir unsere Flagge senken

Die kurdische Jugend wird immer wachsam sein
Und immer bereit sein, ihr Leben zu opfern
Opfern jedes Leben was sie haben
Jedes Leben was sie haben

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden (Juli 2015- Juni 2016)

Die Massaker der Erdogan-Regime gehen weiter!
Dies sind nur ein paar Bilder aus dem Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden und ihrer Städte (Cizre, Sur, Nusaybin, Gever, Sirnak, Silopi, Idil ...) der letzten 11 Monaten.

 Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 Karte

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 Militärische Fahrzeuge

Türkei Streitkräfte, Militärfahrzeuge, darunter Panzer, in zivilen Gebieten der kurdischen Städte.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 schießender Panzer

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 Explosion

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 Verwüstung

Diese zerstörten Städte und Gemeinden sind nicht aus Syrien oder dem Irak, sondern von der türkischen Teil Kurdistans.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 2Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 3Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 4

Seit dem 24. Juli 2015, dem Tag, an dem der Krieg von R. T. Erdogan eingeleitet  wurde, tötete der
türkische Staat hat fast 900 Zivilisten, meisten waren Frauen und Kinder. Allein
in der kurdischen Stadt Cizre wurden 150 Zivilisten bei lebendigem Leibe verbrannt.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 5Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 9

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 6Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 7Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 8

Die Massaker des Erdogan-Regime gehen weiter!

Opfer per Telefon: "Wir sind jetzt von Panzern umgeben; Sie schießen auf uns.
Wir können jederzeit verbrennen.
Die Leute müssen so schnell wie möglich herkommen."

Erdogan verfolge sogar Leute wie Journalisten, Intellektuelle und Aktivisten, die gegen seinen Krieg gegen die Kurden standen, indem er sie entlässt oder sogar einsperrt. Zehn Wissenschaftler und Journalisten sind jetzt im Gefängnis. Zur gleichen Zeit, sind auch von Hunderten gewählten kurdische Beamte im Gefängnis.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 10Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 11

Cumhuriyet Editor-in-Chief Can Dündar und

tägliche Chef Ankara Bureau, Erdem Gül

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 12Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 14

Verhafteter Dicle News Agency (DIHA) Reporter: Zahl der inhaftierten Journalisten hat 30 erreichtDer Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 15
HDP-Delegation die Einreise  nach Cizre verweigert

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 16Aufruf zum Stopp des Krieges des türkischen Staates ist eine humanitäre Verantwortung.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 17

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 18

Die Familien von drei Zivilisten, deren
Leichen auf der Straße verrotteten
erhielt die Erlaubnis des örtlichen
Gouverneur die Leichen ihrer
Verwandten einzusammeln. Als sie trugen sie die
Nusaybin Straße herauf trugen, wurden sie von Kräften der Polizei
aus gepanzerten Fahrzeugen beschossen.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 19Einschließlich Diyarbakır Fortress und Hevsel Gärten (von der UNESCO als Kulturerbe  registrierte Bereiche und Sur Kreis (als Pufferbereich registriert), verhängte die türkische Regierung sechs mal eine Ausgangssperre in diesem Bereich. Sichersind etwa 80% von der türkischen Armee zerstört.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 20Standhaft sein gegen Erdogans Diktatur ist eine ethische Verantwortung.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 21Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 22"Werfen Sie einen Blick auf seinen Hass auf alle diejenigen, die nicht so denken wie er"

Dieser Mann führt diesen Krieg, noch bevor er sein Ein-Mann-Regime installiert hat. Es ist unvorstellbar, was er tun wird, wenn er sein eigenes Regime legal installiert hat; Er wird überall wie ein moderner Adolf Hitler angreifen. Alle Nachbarstaaten werden bedroht sein.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 23

"Selbst wenn wir Blut verlieren, der Sieg gehört dem Islam"

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 24Staate: Wir kamen Mädchen. Wir sind überall.......

Es ist eine humanitäre Verantwortung gegen Erdogans Krieg zu stehen und zu unterbinden, dass er über alle internationalen Werte hinweggeht.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 25Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 13

Türkische Polizisten schleifen die Leiche Haci Lokman Birliks durch die Straßen von Sirnak

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 26Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 27

  1. Der Körper eines 10-jährigen Jungen in der Gewalt getötet wurde in einem Kühlschrank von Familienmitgliedern gehalten werden, weil Einschränkungen der Bewegungsfreiheit bedeutete, dass sie ihn nicht in die Leichenhalle nehmen konnte.
  2. Meryem Sune, eine 53-jährige Mutter von sieben Kindern, konnte nicht für zwei Tage und ihren Körper begraben wurde zuerst kalt gehalten
    von Eis Flaschen.

Ja, bestimmte internationale Kräfte und Institutionen äußerten sich dazu, aber jetzt ist die Zeit für konkrete Schritte gekommen. Es ist Zeit für Sanktionen gegen Erdogan und seine Regierung.

Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 28Der Krieg des türkischen Staates gegen die Kurden Juli 2015 Juni 2016 türkischer Teil Kurdistans 29

UN bewegt sich für Cizre Gräueltat:
Mehr als 100 Menschen bei lebendigem Leibe verbrannt,
Wir wollen untersuchen, …

  • Es ist nicht länger akzeptabel bleiben zu diesem Krieg schweigen.
  • Ja, bestimmte internationale Kräfte und Institutionen machen Aussagen, aber jetzt ist die Zeit für konkrete Schritte.
  • Es ist Zeit für Sanktionen gegen Erdogan und seine Regierung

Es ist nicht länger akzeptabel, zu diesen Krieg zu schweigen.

Diesen Artikel im englischen Orginal (PDF)

Jarowoy 36 yıldır Kürtlerle yürüyor (YENİ ÖZGÜR POLİTİKA 08.06.2016)

Jarowoy 36 yıldır Kürtlerle yürüyor (YENİ ÖZGÜR POLİTİKA 08.06.2016)

80’li yılların başında PKK’li Hüseyin Çelebi’yle tanışan ve o günlerden beri Kürt Özgürlük Hareketi’yle birlikte yürüyen, eşi Beate’yle her yıl Kürdistan’a heyetler taşıyan Robert Jarowoy, 36 yılın hatıralarını gazetemize anlattı. 

04 Haziran 2016 Cumartesi | Dizi

Özgürlük yürüyüşünde ALMANYA KULVARI

Özgürlük yürüyüşünde ALMANYA KULVARI

Almanya’nın tarihi işçi direnişleriyle, bugünü de solun toplumsallıkta güçlü etkisiye tanınan liman kenti Hamburg’da, o sırada evde olmayan eşi Beate’yle birlikte kaldıkları küçücük dairede karşılıyor bizi Robert Jarowoy. Evi, Kürt Özgürlük Hareketi’nin bir müzesi gibi; ufak hol, 80’lerden bugüne biriktirilmiş onlarca afişle kaplı. O, 1980 yılından bu yana Kürtlerle, Özgürlük Hareketi’yle birlikte yürüyen, en zor dönemlerde dahi harekete omuz veren ve 1992’den bu yana ise hiç atlatmadan her sene Kürdistan’a gidip gelen iyi bir dost. Hareketle tanışmasını sağlayan, onu “örgütleyen” isim ise, Hüseyin Çelebi.

Robert’i, Hamburg muhabirimiz Mehmet Zahit Ekinci ve çeviri konusunda sabırla yardımcı olan Ali Hoca ile birlikte ziyaret ettik.

8 yıl hapis yattı

Robert, 63 yaşında. Hayatının çoğunda Hamburg’da yaşamış. Devrimci hareketle tanışması, 68 Kuşağı’na rastlıyor. Bir lise öğrencisiymiş ama üniversite öğrencileriyle birlikte hareket ediyor, eylemlere katılıyormuş. Şöyle anlatıyor: “O dönemde Almanya’da bu sistemle ancak silahlı mücadele edilebileceğini söyleyen gruplar vardı. Türkiye’den gruplar da vardı: Maoistler, Komünist Parti/İnşa Örgütü... Kızıl Ordu Fraksiyonu (Rote Armee Fraktion, RAF) yeni kurulmuştu. Ben anarşist bir hareket olan 2 Haziran Hareketi’nde (Bewegung 2. Juni) örgütlüydüm. Kendimizi dünyadaki devrimci mücadelenin Almanya’daki parçası olarak görüyorduk. Vietnam’daki mücadele sürerken, ‘Biz de emperyalizm kalbinde mücadele etmeliyiz’ diyorduk. Bize göre RAF, tepeden organize edilmişti; biz ise, şimdi Rojava’da olduğu gibi, devrimi alttan örgütleme düşüncesindeydik.”

Robert, bu eylemlerinden dolayı 1973’te tutuklanıyor ve 8 yıllık uzun hapislik başlıyor. Bunun ilk 5 yılı, Alman cezaevleri için artık rutine dönüşmüş olan tam izolasyon...

Hüseyin Çelebi örgütledi

PKK’yle tanışması ise, 12 Eylül Darbesi sonrasına rastlıyor. 1980 yılının Aralık ayında, Hamburg’da bir yürüyüş düzenleniyor; tanık olduğu ilk eylem bu. O eylemde, eşi Beate’yle birlikte PKK’lileri tanıyor. O günleri, şöyle anlatıyor: “Buraya gelen mülteciler içinde çok fazla sol örgüt vardı. En çok da Dev-Yol ve Dev-Sol güçlüydü. Onlar, yeni gelen üyelerine yardım ediyordu; ama Kürtlere yardım eden kimse yoktu. Almanca bilmiyorlardı, bürokrasiyi tanımıyorlardı. Biz PKK’yi daha tanımamıştık ama Kürt mültecilere yardım etmek istiyorduk. Kürt mültecilerle ilgilenen bir avukat vardı: Enno Jaeger. Onun çevirmeni ise Hüseyin Çelebi’ydi. Hüseyin’le hemen çok yakın arkadaş olduk. Birlikte Kürt mültecilere yardım etmeye başladık.”

Semir ve ‘Eşekçiler’

Bu tarihten sonra Robert ve Beate, PKK’lilerle sürekli temas halinde kalıyor ve Kürtlerle de yoğun ilişki içine giriyor. 1984 yılının 15 Ağustos’unda PKK’nin ilk silahlı eylemi gerçekleştiğinde Hamburg’da da harekete büyük bir akın başlıyor. Fakat öte yandan, “Semir”in “tasfiyeci” çalışmaları, bazı insanlarda antipati de yaratıyor. Robert, “Semir burayı örgütlemek için gönderilmişti ama baktı ki burada hayat rahat, güzel... Önce, ‘Ayaklar neredeyse kafanın da orada olması lazım’ gibi şeyler söyledi. Sonra, ‘Devrim de neymiş, saçmalık’ demeye başladılar” diyor.

Aynı dönemde bir yandan da daha çok Dev-Yolculardan oluşan, öne çıkan ismi Taner Akçam olan başka bir grup, PKK’nin “Stalinist, silahlı bir şiddet örgütü” olduğu propagandası yapıyor; Alman bürokrasisini, solunu ve kamuoyunu da bu teze inandırmaya çalışıyor. Bu ekip, önce bir kafe, ardından bir dernek açıyor. İroni olsun diye ismini “Eşek Derneği” koyuyorlar. Fakat bir süre sonra ironi, başka bir hal alıyor; herkes alay etmek için onlardan “Eşekçiler” diye bahsediyor. Robert, bunları kahkahalar içinde anlatıyor.

Düsseldorf Duruşmaları başlıyor

Bir yandan kendini solcu olarak tanımlayanların, bir yandan ise Türk devletinin antipropagandası sürerken, Robert ve Hüseyin Çelebi’nin de aralarında olduğu arkadaşları ise tersi bir çalışmaya başlıyor. Bu çalışmayla Kürtlerin özgürlük mücadelesini tanıtmayı hedefliyorlar. 1986 yılında ilk büyük etkinliklerini düzenliyorlar. Hamburg’daki bütün gruplara giderek, PKK’yi ve Kürdistan’daki durumu anlatıyorlar. Dünyadaki diğer özgürlük hareketleriyle (Mesela Tamil Kaplanları ve Latin Amerika’daki gruplarla) PKK’nin ortak etkinlikler düzenlemesini sağlıyorlar. Böylece hareketi, kamuoyu algısında “doğru bağlama” oturtmak istiyorlar.

Tabii aynı dönemde, PKK güçlendikçe, Türk-Alman ortaklığında PKK düşmanlığı da adımlarını sıklaştırmaya başlıyor. 1985 yılında Hüseyin Çelebi, ilk defa tutuklanıyor ve para cezasına çarptırılıyor. 1988 yılında ise bu kez Hüseyin Çelebi, Ali Haydar Kaytan ve Selahattin Erdem’in de aralarında olduğu Kürtler tutuklanıyor ve meşhur “Düsseldorf Duruşmaları” başlıyor. Robert ile Beate, bu dönemde Alman solcuların dayanışma etkinliklerini düzenleyenlerin yine başında geliyor. Hamburg’dan bütün duruşmalar için otobüsler ayarlıyorlar.

İlk ‘Kürdistan’ seyahati

Hüseyin Çelebi, 1990 yılının başında bırakılmasından bir süre sonra Lübnan’a, PKK’nin Mahsum Korkmaz Akademisi’ne gidiyor; hemen ardından ise, bir 15 Ağustos yıldönümünde Robert ve eşini davet ediyor. Robert’in ilk “Kürdistan” seyahati de böylece, başka 12 kişiyle birlikte, 1991 yılında Lübnan’a ama Kürdistan toprağı gibi olan akademiye doğru gerçekleşiyor. Şöyle anlatıyor: “İngiltere, Avusturya ve Almanya’dan 12 kişi önce Şam’a uçtuk; oradan da bizi alıp dağa götürdüler. Bizi karşılayanlar, PKK’ye Almanya’dan katılanlardı. Bir hafta boyunca Apo’yla birlikte kahvaltı yaptık. Yanımızda Yunanistan’dan bir amiral de vardı, ayrıca NATO’nun Yunanistan temsilciliğini yapmıştı: Antonios Naxakis.”

NATO Amirali ve imam

Robert konuşmanın tam burasında, bazen gülmekten anlatamaz hale gelerek, “Amiral” diye bahsettiği Naxakis’le ilgili anılarına geçiyor. Amiral, daha sonra bir kurumun davetlisi olarak Hamburg’a geliyor. Almanya ve Türkiye solu, hemen fısıldaşmaya başlıyor: “Bunlar tamamen kafayı üşüttü. Emperyalistlerle iş yapıyorlar!” Tam o günlerde, bir de Kürt bir imam Hamburg’a, Şêx Saîd Camisi’ni kurmak için geliyor. Bir NATO amirali, bir imam... Fısıltılar, yüksek sese dönüşüyor: “Bunlar gerçekten kafayı yediler. Hem Stalinist hem dinciler, üstüne bir de emperyalizmle iş yapıyorlar!”

Bunları anlattıktan sonra Robert, “Şimdi bize ‘Kafayı yediniz’ diyenlerin bazılarıyla da birlikte iş yapıyoruz” diye ekliyor.

Bakur’a ilk seyahat

Robert ile Beate’nin Kuzey Kürdistan ziyaretlerinin ilki ise 1992’de, Petrol-İş Batman Şubesi’nin davetiyle olmuş. Aslında önce onlar, DGB Sendikası’ndaki yetkilerini kullanarak, Petrol-İş Batman Şubesi’ni Almanya’ya davet etmiş. Bu davete, SPD Almanya’dan, Petrol-İş Genel Merkezi ise Türkiye’den karşı çıkıyor, “Onlar PKK’li, nasıl çağırırsınız” diyormuş; ama yine de başarmışlar. Ondan sonra da iade-i ziyaret için 1992’de Batman’a gitmişler. Şöyle anlatıyor: “Batman’da faili meçhul cinayetler başlamıştı. Gitmeden iki hafta önce İHD Başkanı vurulmuştu mesela. 1994’te Lice yakıldı. RTL Televizyonu ekibiyle birlikte bu kez Lice’ye gittim. Kars, Şırnak, Amed, Cizre... Her yıl Kürdistan’ın şehirlerine tek tek gittim sonra. Genellikle Newroz günleri ya da başka önemli tarihlerde gidiyorduk.”

Robert, bu ziyaretlerinde elbette çok fazla hatıra da biriktirmiş. “Ne gördün?” diye sorunca, bir konudan diğerine atlayarak, soluksuz anlatıyor:

İtalyan cesareti!

“1992’de Batman’a gittiğimizde sokakta Kürtçe konuşmak yasaktı. HEP binası içinde Kürtçe konuşuluyordu sadece. Ama buna rağmen Petrol-İş öncülüğünde Newroz kutlaması yapıldı. Sanırım 96 yılıydı, Diyarbakır’da bu kez yarı-resmi bir kutlama yapıldı, oraya da gittik. Sahne filan yoktu, insanlar ateş yakıp etrafında toplandılar, ardından şehir içine doğru yürüyüş başladı. İlk üç kilometrede sorun çıkmadı, her şey yolundaydı. Sonra polis yolu kesip silahlarla ateş etmeye başladı. Biz kapı aralarına saklandık tabii o zaman; ama İtalyan grubu çok cesaretliydi. Bir anda ‘Bijî Serok Apo’ diye bağırarak polisin üzerine koşmaya başladılar.

Enteresan, komik...

Sonraki yıl sahne kuruldu, resmi bir kutlama yapıldı. Biz de gidip Dağkapı’daki Aslan Otel’de kalmaya başladık. Zaten her yıl aynı otelde kalıyorduk. Otelin altında bir müzik dükkanı vardı. Newroz gecesi hoparlörü bağladılar, tüm gece Kürtçe müzik çaldılar. 92’de bu mümkün değildi. Bu yıllardan sonra insanların sokakta daha fazla Kürtçe konuştuğunu duymaya başladık. Sonra MED TV kuruldu. Enteresan, belki de komik bir durumdu. Halk, evlerinin içinde oturup gerillayı izliyordu; kapısının önünde ise polis dolaşıyordu. Şırnak civarında asker, önce engellemeye çalıştı hatta antenlere kurşun sıktılar köylerde, ama insanlar antenleri saklamaya başlamıştı. Engelleyemediler işte, herkes bir yolunu bulup izliyordu.

Lüks otel çıkınca...

Sonra belediyeler güçlendi, halk güçlendi, öyle bir duruma geldi ki, Amed’de resmi bir statü vardı sanki. Bizi Osman Baydemir davet ediyordu, lüks otellere yerleştiriyorlardı. Ondan sonra biz, ‘Bundan sonra artık Amed’e değil başka yerlere gidelim’ dedik. Jan van Aken’le birlikte Cizre’ye gittik, orada bir konuşma yaptı. Zaten ilgisi vardı ama o günden sonra daha da ilgilenmeye başladı. Birlikte gittiğimiz herkes de böyle oluyordu zaten.

Bu yıllardan sonra birçok şey normalleşmeye başladı. İnsanlar sokaklarda sarı-kırmızı-yeşil kıyafetlerle gezmeye başladı. (Elindeki küçük örgü patikleri göstererek) Bunlar gizli gizli veriliyordu eskiden, çok büyük şeydi. Fakat giderek öyle bir hale geldi ki, Apo’nun fotoğraflarının işlendiği şeyler de veriliyor şimdi.”

Son gidiş: 7 Haziran öncesi

Robert, 2011’de Newroz Kürdistan’ın birçok merkezinde yasaklandığında da oradaydı:

“Batman Newrozu’na gittik. Devlet, bütün askerini, polisini getirmişti. Ahmet Türk’ün davetiyle partinin otobüsüne bindik. Polisler gaz atmaya başladı, nefes alamayacak duruma geldik. Bir gaz fişeğini de otobüsün içine attılar. Bazılarımız, ‘İşte sonumuz geldi’ diye düşünüyorduk. Almanya’dan 11 kişi oradaydık. Şimdi Hamburg Eyalet Parlamentosu’nda olan Cansu da bizimleydi. Kürtleri dövüyorlardı, işkence ediyorlardı; Ahmet Türk de hastaneye kaldırıldı. Polis bize ise, ‘Hemen burayı terk edin’ dedi; otogara yönlendirdiler bizi."

Son Kürdistan ziyareti ise, 7 Haziran 2015 seçimlerinin hazırlık çalışmaları sırasında olmuş. Amed, Nusaybin, Suruç, Ceylanpınar, Cizre, Karlıova, Antep, Mardin, Adana ve Mersin’e gitmiş. Kobanê’ye gidememiş ama Suruç’a gittiğinde oradan izlemiş ve Kobanê Kantonu Başbakanı Enwer Muslim’le görüşmüş.

Gülümseten hatıralar

Robert, Kürdistan ziyaretlerinde birçok komik hatıra da biriktirmiş elbette. Hepsini, gülmekten anlatmakta zorlanarak sıralıyor: 

“O yıl Newroz’un resmi kutlandığı yerler de vardı. Mesela Silopi’de beni de sahneye çıkardılar. Birdenbire elime bir güvercin tutuşturdular. Hayatımda bir kuşu avucuma almamıştım. Korkuyordum. Bıraksam, benimki diğerlerinden önce uçacak, olmaz. Güvercinin de kalbi atıyor, onu da fazla sıkıştırmak istemiyorum. Neyse, sonunda başardım işte, sahneden yolladık güvercinleri.”

“Buradan yıllarca dayanışma komiteleri ve delegasyonlar götürdük Kürdistan’a. Alman’ız ya, Kürdistan’da insanlar bizi görünce hemen Almanya politikasından şikayet ediyor. ‘Niye PKK’yi yasaklıyorsunuz?’, ‘Niye Türkiye’ye silah veriyorsunuz?’ gibi sorular soruyorlar. Önceleri tek tek anlatmaya çalıştık, emperyalizmi, Türk-Alman ortaklığını... Sonra baktık, bizi yetkili gibi görüyorlar, ‘Haklısınız’ demeye başladık.”

“Bir ara Amed’e biraz geç bir saatte indik. O zamanlar galiba DEHAP vardı, bürosunun yerini biliyorduk ama gittiğimizde büro yerinde yoktu. Bir de baktık, arkamızdan sivil polisler bize sesleniyor: Onlar taşındı.”

Kitaplardan değil insanlardan...

“PKK’yi 80’lerden beri tanıdım. Kitaplardan okumadım, insanlardan tanıdım. 84’teki PKK’nin ideolojisi, tabii bugünkü PKK gibi değildi. Ama bu problem değil, o Stalinist duruş da beni rahatsız etmedi. İnsanların duruşları, samimiyetleri, ciddiyetleri beni etkiledi. Mücadele için ellerinden gelen bütün gücü harcıyorlardı. Samimiydiler. Nerede bir şey yapılsa, hep beraber duruyorlardı. Türk solcularda böyle değildi, biri mutlaka, “Nasıl sıyrılırım da bir şey olurum” diyordu; ama Kürtlerde öyle bir şey yoktu. Kandil’de, Kürdistan’ın başka bir yerinde, Almanya’da... Her yerde gördüğüm resim, hep aynı oldu. Beraberlik, eşitlik, mücadele... Bu insanların yaşamıyla biz bu ideolojiyi benimsedik. PKK hareketi, her dönemde aktüel duruma göre kendini dönüştürebildi. Çağı görüyor ve kendini güncelliyor. Bu da benim için çok önemli bir özellik.”

İnsanların izleri...

Robert’e Kürt Özgürlük Hareketi içinde tanıdığı ve üzerinde en fazla iz bıraktıkları anlaşılan üç ismi, Hüseyin Çelebi, Abdullah Öcalan ve Sakine Cansız’ı özel olarak sorduk, şöyle yanıtlar verdi:

Hüseyin Çelebi: Hüseyin’i, anlattığım gibi, avukatın yanında tanıdım ve çok iyi dost olduk. Babası da buradaki dernekteydi ve çok sevilen biriydi. Hüseyin, iyi Almanca konuşuyordu, birlikte birçok çeviri yaptık. Tutuklanması ve ardından dağa gitmesine kadar birlikte çok vakit geçirdik.

Çok Kürt arkadaşımızı kaybettik. Hüseyin, hepsinden daha yakın bir arkadaşımızdı. Lübnan’dan Irak’a geçti, orada tifo hastalığına yakalandı. Bize fotoğraf göndermişti, orada da çok hasta görünüyordu. Zaten kısa zaman sonra da KDP’yle çatışmada yaşamını yitirdi. KDP tarafından sağ yakalanıp öldürülmüş. İyi bir dostu kaybettiğimizde ne diyebiliriz ki? Hüseyin ve diğer şehit düşen arkadaşlar için daha aktif olmalı, daha fazla çaba göstermeliyiz. 

Sakine Cansız: Çok güçlü bir kadındı, tarzı farklıydı. Onunla ailece samimi bir ilişkimiz vardı. Kandil’e gidip görüştüğümüzde veya buradaki bir kafede... Her yerde Sakine, candan kucaklardı insanı. Öyle bir insanı kelimelerle anlatmak zor oluyor.

Kandil’e 2011’de gittiğimizde, önce bir pikapa bindik, sonra yaya devam ettik. Yol üstünde Sakine bizi bekliyordu. Bir yere kadar götürdü ve eliyle dağı gösterip, Almanca, ‘İşte burası benim evim’ dedi. Çoğunlukla tercüman vasıtasıyla konuşuyorduk; ama bu şekilde bile hemen samimi, dostça bir ortam oluşturuyordu. Hiç kimse Sakine Cansız’ın yorgun olduğunu görmemiştir herhalde. Üstelik genç de değildi. 

Paris’in merkezinde böyle bir katliamın olacağını hiç tahmin edemezdik.

Abdullah Öcalan: Öcalan, güçlü bir kişiliğe sahipti. Görüştüğümüzde kendi fikirlerini söyledi; ama bizim de ne dediğimizi doğru düzgün dinledi. Bizimle tartıştı. Bizi oturtup ideoloji anlatmadı; karşılıklı ne düşündüğümüzü, ne yapabileceğimizi tartıştık. İlişki kurma biçimi beni etkiledi. 15 Ağustos’ta oradaydık. Bize Başkan’ın (Robert, Türkçe olarak “Başkan” diyor.) konuşacağını haber verdiler. Sanırım 3 saat boyunca konuştu ama meseleleri bütün yönleriyle anlattı. Ataerkillikten bugüne kadar getiriyordu. Sadece propaganda değildi, geniş bir bilgilendirme konuşması oldu.

Beni en çok etkileyen şuydu: İster köylü biri olsun, ister üniversite mezunu, herkesi dinliyor ve sorularına cevap veriyordu. 

Zizek değil Robert!

Zizek değil Robert

Slovaj Zizek’in geçtiğimiz yıl gazetemizde ve MedNûçe TV’de yayınlanan röportajı ardından Türkiye basını, yukarıdaki fotoğrafı “Zizek’in gençliğinde Öcalan’la çektirdiği fotoğraf” olarak dağıtmıştı. Fotoğrafın bir hayli gündem olması ardından Zizek bile açıklama yapıp “Maalesef ben değilim” demek zorunda kalmıştı. İşte o fotoğraftaki "sakallı", aslında Robert Jarowoy’den başkası değil. Fotoğraf ise, 1991’deki Mahsum Korkmaz Akademisi ziyaretinden...

'Kızıl Barikatlar' kapitalizmde eridi

Bir 68 Kuşağı devrimcisi ve bu uğurda bedel ödemiş bir Alman anarşist olarak Robert'le Alman solunu da konuştuk.

68 Kuşağı'na dahil hareketlerin Almanya'da da halk tarafından çok sevildiğini söyleyen Robert, devam ediyor: "Tabii bizde özgün bir durum da vardı. Hitler, belki 1945'e kadar iktidardaydı ama insanların kafasında halen yaşıyordu. Anne babalarımız, yaşlılarımız, o dönemden kalma duygulara sahipti. Faşizmi kabul etmiyorlardı, kötü olduğunu söylüyorlardı ama kafaları da değişmemişti. 68 hareketi Almanya'da, onları protesto eden bir hareket olarak da gelişti."

Peki sonra neden tuzla buz oldu? Bugüne gelindiğinde o hareketler, neden bu denli marjinalize oldu? Robert, şöyle yanıtlıyor: "Kapitalizm Almanya'da kendini kabul ettirdi, çekici oldu. Yeşiller ve Sol Parti gibi partiler de parlamentoda mücadele etmek istiyor. Türkiye'deki askeri darbeden sonra insanlar tutuklandı, öldürüldü, bir direniş gelişmişti; ama Kürdistan haricinde Türkiye'deki sol da kapitalizm tarafından kapsandı, eritildi. Almanya'da, bütün Avrupa'da da 'Kızıl Barikatlar', çoğunlukla kapitalizm içinde eridi."

Devrimcilerin umudu PKK oldu

Bugünkü Almanya solunun en fazla yüzde 10'unun gerçekten sistemi değiştirmek istediğini, kalanının sistem içinde makamlara sahip olduğunu savunan Robert, ekliyor: "Sol, sistem içinde kazandığı makamları kaybetmek istemiyor. Ama işte Yunanistan'da SYRIZA vardı, umut oldu, son halini biliyoruz. Almanya'da da sol sistem içinde başarı elde etse, SYRIZA'nın durumuna düşecek. Sistem böyle çalışıyor. Bu nedenle Almanya'daki radikal devrimci grupların umudu, PKK oldu. Çünkü Kürdistan'da sisteme karşı bir halk var ve buraya da umut veriyor."

 


Polisiye roman yazarı

Robert Jarowoy’un soluk soluğa yaşamı, PKK’yle dayanışma çalışmalarından daha fazlasını içeriyor elbette. Bir devrimci olarak sürdürdüğü yaşamında, işlerini de genelde buna uygun yapmaya özen göstermiş. Mesela 2004’e kadar “kolektif çiftlik” ile geçimini sağlıyormuş. Dostlarıyla bir peynir kooperatifi kurmuş ve organik peynir üretmeye başlamışlar. (Tabii yazık ki, birkaç yıl içinde batmışlar.)

Şimdilerde ise Sol Parti’nin Hamburg-Altona Belediye Meclisi Grup Başkanı. Şehir planlamasıyla ilgileniyor. Bu sırada bir sürü rant hikayesine ulaşıyor; ama birçoğunu ya kanıtlayamıyor ya da hukuki olarak sonuç alamıyor. Bunları da yazdığı polisiye romanlara taşıyor. Mesela son romanının konusu, bir tarihi evin rant için yakılmasının hikayesi...

OSMAN OĞUZ

 

312

313

314

Robert'in evinin girişi, küçük bir müzeyi andırıyor...

315

316

Robert'in albümünden: Beata, Sakine Cansız, Robert ve Rojhat...

317

Hüseyin Çelebi'nin Güney Kürdistan'dan gönderdiği fotoğrafla...

318

Beate ile "Düsseldorf Duruşmaları"nın düzenlendiği salon önünde...

319

Politischer Bericht Hamburger Newroz-Delegation

In der Zeit vom 19.-26.3.13 hat eine 12-köpfige Gruppe mit Robert Jarowoy als Beobachterdelegation für Jan van Aken, den außenpolitischen Sprecher der Bundestagsfraktion DIE LINKE, anlässlich des Newroz-Festes die kurdischen Gebiete der Türkei entlang der syrischen Grenze besucht. Einen Bericht Über die gewonnen Eindrücke können Sie hier lesen:

Politischer Bericht der Hamburger Newroz-Delegation